BLOGME TENDAL CLXXXIV: TENDAL DALÍ. Persistencia da memoria ou roupa branda.

1507 037Talmente como os reloxos brandos de Dalí.

Non está tendida, nin a secar. Está. Desfacéndose. Perdendo toda persistencia da memoria. Pretendendo perdela, pero se cadra está así xustamente por ser memoria persistente.

Descubrín con abraio e normalidade que as mulleres tivesen unha braga para a regra. Lembro que ó mesmo tempo que me abraiou me pareceu moi lóxico. Mesmo era un agasallo de nais, sogras, irmás maiores ou amigas retranqueiras. Non coñezo de ningún home que agasallase este tipo de prendas.

O caso é que esa prenda non é coma as outras. Está estigmatizada. Non é por mal (ou si) é lóxica. Comparte caixón cas outras pero nunca é unha delas. É ela. Carente do máis mínimo glamour ou se quera encanto. É útil. Está porque ten que estar. Haina porque ten que habela. Simplemente é útil. Nunca se poñería para un día de normal aínda que non houbese a máis mínima posibilidade de lance amoroso.

É só para eses días. Nos que é necesario calor, simplemente calor. Nin agarimo nin hostias, calor, para que non doa, para que non incomode. É puramente analxésica, debérase vender nas farmacias.

Eses días nos que un rego fende e ás veces esgaza e berra “Es humana!”. Cago no deus que maldecíu con parir con dor.

Ponse con necesidade e lávase de contado, a man. Soa. Afastada. Illada, incomunicada das outras cas que só compartirá espazo físico no caixón e no corpo, nunca espazo emotivo. Lávase a man, frégase con algo de carraxe, e no mellor dos casos con absoluta funcionalidade. A súa conversa é monótona, sempre igual, nada excitante. E cando xa está lavada, si, pódese estender na corda a xeito para que seque. Pero neste caso está tirada a secar nunha postura de “Aí quedas! Seca se queres!” E ela desfaise, desléase, amolece, murcha flor que nunca foi. Feita un trapo, o seu antecesor.

Pero persiste, coma un reloxo máis de Dalí, a memoria da súa función periódica e humana.

BLOGME TENDAL CLXXXIII: Mini

blogme 184O mínimo necesario para non pasar frío nin incomodidade. O mínimo necesario para calquera cousa.

BLOGME TENDAL CLXXXII: Tendedeiro morrongo (con videos)

blogme 183Morrongo é unha palabra que se usa para dicir gato. É a onomatopeia dese arrolo que fan os gatos cando están a gusto, por exemplo, no colo de alguén. Así que velaquí temos; un morrongo; roupa interior de talla alegre. Unha grande combinación de cor, alegría contida e goce… mmmmmmmrrrrrggggg!

O pracer, e máis se era grande, sempre foi mal visto por quen non goza.  Censuraron a Carmen Sevilla

Que nunca foi amortizada por Ángela Molina (actriz de menos talla)

En calquera caso, quen fose morrongo!

BLOGME TENDAL CLXXXI: tendal e prexuízos

1506 016

Tamén a frontera da roupa foi borrada, para ben, dende o meu punto de vista, pois os homes gañamos en cor, alegría e transparencia vital. Grazas á roupa.

Así que cando vin este tendal ocasional, de turista, de visitante, de xente de paso, pois só esta xente tende así, na varanda, sen pinzas, á vista de tanta xente e contra o decoro municipal legalmente establecido por alcaldes/as que nin deben lavar roupa nin saber o importante que é secala ben. Cando vin esta trandeira, digo, pensei: tendedeiro feminino.

Pero logo asaltoume a dúbida: Non estarei sendo víctima dos prexuízos agochados no meu inconsciente? Esta roupa, finalmente son shorts e camisola de asas, non podería ser de home? Podería, claro que si.

Pero finalmente a experiencia inclinou a balanza ó lado feminino. Pode ser roupa de home, si. Pero… só sei de mulleres que sexan quen de pasaren o traballo de, estar de paso, e lavar roupa para estaren limpas. Si, van saír pola noite, ninguén se vai decatar… elas si. E a súa competencia, tamén (amigas, nomeadamente estas, incluídas)

BLOGME TENDAL CLXXX: Tendal ó sol

blogme 180Non sei quen abraza a quen. Se o sol á roupa, se a roupa ó sol. O sol e a roupa quérense e necesítanse. Teñen unha relación de amor, non sei canto de interesada, pero quérense. Iso si, há secar axiña! Que a recollán axiña tamén. Hai amores que matan!

BLOGME TENDAL CLXXIX: Tendal discriminatorio

blogme 179Por que?

Estará en cuarentena? Estara discriminada por distinta ou por distonta? Desterrada? Illada?

Non parece que sexa por cousa boa. Hai tensión neste tendal, vese que a discrimincación ou afastamento non é boa. A fasquía que ten esta trandeira é ruín, embarullada. As prendas mal estarricadas, as pinzas parecen grillóns.

Velaquí as roupas, tiradas na corda de calquera maneira, é que non lle importan a ninguén? Unha afastada das outras… por que?

Por que esa falta de coidado? Cando non se coida a roupa que se tende… hai problemas.

BLOGME TENDAL CLXXVIII: Tendal con mans

blogme 178Velaqui están. As mans que tenden a roupa, as mans que tensan a corda, as mans que remexen na roupa suxa e logo téndena e recóllena e pránchana e prégana e gárdana.

Hai mans autárquicas que só tratan ca roupa que visten, hai mans globalizadoras que tratan ca roupa de máis xente, algunhas de toda a xente. Mans que ademáis visten e ispen, que axustan e de paso acariñan.

Xa se pode lavar a roupa sen mans, pero seguimos vestíndonos con elas. Inconscientes nós delas. Case nunca reparamos nas mans que nos visten, as máis das veces as nosas. Tampouco reparamos nas mans que nos visten cado non son as nosas. Case tampouco lembramos as mans que nos vestiron, que foron as mesmas que nos lavaron a nós e á roupa, que nos acariñaron, a nós e á roupa.

A roupa, os tendais, teñen mans