BLOGME TENDAL CLXXXVIII: Multitendal

blogme 188Polo seu uso plural. Isto é como aqueles barbeiros de feira que exercían de barbeiros, de dentistas e de capadores. Que no mesmo asento que barbeaban, arrincaban; moas e ca mesma navalla que rapaban, capaban.

Cumpre, ou pode cumprir, tres funcións, a saber: Trandeira, cortina e expositor de mercado. Depende do punto de vista de quen ve, e de quen tende.

É innegable que hai criterio: todas as prendas están pinzadas pola parte de abaixo. Agás a camisa, que está polo pescozo.

Espero que deste tendal non se deduza que nesa casa vain de cabeza nin queiran esganar ó home (aínda que o merecera)

BLOGME TENDAL CLXXXVII: Tendedeiro de proa

blogme 190 (2)Foque, proa ou mascarón. A todo trapo. Despregada a velame, só falta que o vento zoe e leve este barco anormal en derrota anormal, ó pairo. Pero que máis dá. O mar e a escuma xa están do revés, pois están enriba. Que máis ten que as cadernas sexan de formigón. O pano non é suxo, aínda que xa coñece ventos de distintos sabores. Está limpo, recén lavado, a coller arrecendo a rosa pálida, que é a cor que mellor combina ca da mar en calma.

BLOGME TENDAL CLXXXVI: Tendal showroom

1507 032 reduxPode ser un estendal, ou pode ser un escaparate. Vexan o expositor da tenda low-cost de roupa masculina con apariencia de usada, informal, pero limpa. Por dentro e por fóra. Liñas sinxelas e aparentemente convencionais que saen da norma pola forma de amosalas, con claridade. O que define un home contemporáneo urbano, aínda que viva na aldea, sen nada superflúo, esencial no vestir e polo tanto tamén no emocional. Isto fai que esta tenda sexa obxecto de atención das mulleres. Elas entran e non se atreven a mercar, pero queren. Só que a elas, por culpa desa educación das nais, non lles parece a xeito agasallar con roupa aparentemente usada, sen alisar, aínda que limpa. Elas outras, as que non entran, ocupan as terrazas e as mesas da xanela dos bares de enfrente para ver que homes entran e saen con compra feita, para seguilos, saber onde viven, onde beben, e onde (oxalá!) bailan e súan esa roupa informal que cubre o peito, tamén, esencial nas emocións…

BLOGME TENDAL CLXXXV: Tendal de reflexo

1507 015

Tendeu a secar o reflexo da roupa, porque antes lavou o reflexo da roupa ca que antes estaba vestida.

E agora, de que estará vestida? Ou, de que estará espida? De reflexos ou de roupas?

BLOGME TENDAL CLXXXIV: TENDAL DALÍ. Persistencia da memoria ou roupa branda.

1507 037Talmente como os reloxos brandos de Dalí.

Non está tendida, nin a secar. Está. Desfacéndose. Perdendo toda persistencia da memoria. Pretendendo perdela, pero se cadra está así xustamente por ser memoria persistente.

Descubrín con abraio e normalidade que as mulleres tivesen unha braga para a regra. Lembro que ó mesmo tempo que me abraiou me pareceu moi lóxico. Mesmo era un agasallo de nais, sogras, irmás maiores ou amigas retranqueiras. Non coñezo de ningún home que agasallase este tipo de prendas.

O caso é que esa prenda non é coma as outras. Está estigmatizada. Non é por mal (ou si) é lóxica. Comparte caixón cas outras pero nunca é unha delas. É ela. Carente do máis mínimo glamour ou se quera encanto. É útil. Está porque ten que estar. Haina porque ten que habela. Simplemente é útil. Nunca se poñería para un día de normal aínda que non houbese a máis mínima posibilidade de lance amoroso.

É só para eses días. Nos que é necesario calor, simplemente calor. Nin agarimo nin hostias, calor, para que non doa, para que non incomode. É puramente analxésica, debérase vender nas farmacias.

Eses días nos que un rego fende e ás veces esgaza e berra “Es humana!”. Cago no deus que maldecíu con parir con dor.

Ponse con necesidade e lávase de contado, a man. Soa. Afastada. Illada, incomunicada das outras cas que só compartirá espazo físico no caixón e no corpo, nunca espazo emotivo. Lávase a man, frégase con algo de carraxe, e no mellor dos casos con absoluta funcionalidade. A súa conversa é monótona, sempre igual, nada excitante. E cando xa está lavada, si, pódese estender na corda a xeito para que seque. Pero neste caso está tirada a secar nunha postura de “Aí quedas! Seca se queres!” E ela desfaise, desléase, amolece, murcha flor que nunca foi. Feita un trapo, o seu antecesor.

Pero persiste, coma un reloxo máis de Dalí, a memoria da súa función periódica e humana.

BLOGME TENDAL CLXXXIII: Mini

blogme 184O mínimo necesario para non pasar frío nin incomodidade. O mínimo necesario para calquera cousa.

BLOGME TENDAL CLXXXII: Tendedeiro morrongo (con videos)

blogme 183Morrongo é unha palabra que se usa para dicir gato. É a onomatopeia dese arrolo que fan os gatos cando están a gusto, por exemplo, no colo de alguén. Así que velaquí temos; un morrongo; roupa interior de talla alegre. Unha grande combinación de cor, alegría contida e goce… mmmmmmmrrrrrggggg!

O pracer, e máis se era grande, sempre foi mal visto por quen non goza.  Censuraron a Carmen Sevilla

Que nunca foi amortizada por Ángela Molina (actriz de menos talla)

En calquera caso, quen fose morrongo!