Que é facer ben un tendal? A xente faise esta pregunta? Creo que non. O tendal tiña unha forma non escrita que dicía que a roupa pequena/íntima quedaba na corda de atrás e a roupa grande diante. Así tapábase a intimidade tamén téxtil. Este tendal demostra que tender a roupa tamén cambiou, como todo, que os tendais non están afastados da evolución social. Se agora a roupa interior é máis ou menos visible no vestir de cotío, nos tendais pasa o mesmo. O sentido do pudor no tendal tamén cambia.

Ou non se sabe facer ben un tendal.

E, ollo! este tendal está feito por mans de muller, que mentres non se demostre o contrario, son as que mellor tratan a roupa. Non sei de quen é o tendal, pero estaredes de acordo comigo en que o xeito de colgar a roupa é demuller.

“Pelos na lingua” está dirixido a todo o mundo: aos galego falantes, aos que non o son, aos que queren sero pero non se atreven, aos que si queren selo e tomaron esa determinación, aos que non o falan por que non saben falalo ben, aos que lles dá igual o que se fale ou non en galego, aos que pensan que o galego é a lingua que debería falar todo o mundo,aos que pensan que debería de ser o inglés o idioma que falase todo o mundo, aos que pensan que a maioría dos galegos falan castelán, aos que pensan que a maioría dos galegos falan galego, a políticos, mestres, alumnos, actores, actrices, carpinteiros todos e todas.

biblosvivos

“A min pareceume un teatro moi interesante. Foi moi bo. O que máis me gustou foi o do médico….jajajaja!”

“foi moi dibertido e moi gracioso porque perdemos duas clases”

“Os actores Toño Casáis e Artur Trillo, moi seguros nos seus papéis tiveron unha actuación senlleira. A actriz María Ordoñez, polifacética -unha regalía escoitala-, acadou un sobresaínte alto.”

A COVA CELTICA DO WIRTZ
“Gustoume moitisimo a obra pareceume moi divertida e estretiveme moito, fixome moita gracia, xa que era moi amena e pareceume moi cercana para nós xa que todas as cousas que se dician eran ben certas!

Por certo compañeiros moi boa redacción”

“… Por más que Cranio y Oeste sean dos comedias en esencia, esta es mucho más profunda que aquella, por las múltiples referencias religiosas que hay aquí (ya sea por boca del cura o por medio de las fundamentales figuras de santos que Valene colecciona compulsivamente) o porque los personajes tienen un transfondo personal que no aparecía tan marcado en el Cranio.”

butaca en anfiteatro

“…Me parece un gran acierto, una solución que no recuerdo haber visto en teatro, pero sí en cine. Por ejemplo, guardando las distancias específicas del medio, en “Sin city”, dirigida por R. Rodríguez, F. Millar y Q. Tarantino, cineastas, por otra parte, que parecen ser muy del agrado de Martin McDonagh.”

intrusos en la red

“La de los dos es la típica relación de odio fraterno. La historia de dos individuos que son como dos pajarracos que han nacido en el mismo nido y se estorban el uno al otro, pero al mismo tiempo, el uno para el otro son algo así como un entretenimiento. Pueden aliviar sus frustraciones, vengándose de él y haciéndole la vida imposible.”

santiago siete

Despois de lavar a roupa no río (na miña casa o “río” era o lavadeiro da fonte do regueiro), logo de aclarala, tendíase na herba nun lugar onde non houbese pó, non pasase xente, non houbese posibilidade de que se lixase o que tanto traballo deu lavar. E alí quedaba estendida. De cando en vez pasábase por alí cunha tina chea de auga con un chisco añil e salpicábase a roupa con esa auga. Non lembro por que se facía isto, (o de estendela si, claro, para secala sen enrrugas) por que o do añil, por que o de salpicala.

Outra cousa eran as mans das lavandeiras que se mergullaban na auga fría de mañá cedo apertando un xabrón que nunca era de La Toja. As mans do meu lugar ían todas a lavar á fonte do regueiro, todo un progreso: antes lavar de pé no lavadeiro que facelo de xeonllos no río. Esas mesmas mans que lavaban a roupa ca que iamos a misa arrecendendo a limpo, amasaban o roscón de pascua, acariñábannos cando estabamos enfermos ou tristes e zoscábannos cando rompiamos algo. Daban para todo.

podedes ler os comentarios que fixeron espectadores asistentes neste blogue e neste.

Polo demáis, “Pelos na lingua” está dirixido a todo o mundo: aos galego falantes, aos que non o son, aos que queren sero pero non se atreven, aos que si queren selo e tomaron esa determinación, aos que non o falan por que non saben falalo ben, aos que lles dá igual o que se fale ou non en galego, aos que pensan que o galego é a lingua que debería falar todo o mundo,aos que pensan que debería de ser o inglés o idioma que falase todo o mundo, aos que pensan que a maioría dos galegos falan castelán, aos que pensan que a maioría dos galegos falan galego, a políticos, mestres, alumnos, actores, actrices, carpinteiros todos e todas.