BLOGME TENDAL LXXX: Tendal económico

E  halle parecer unha chafallada a alguén. E non. Non hai que confundir feísmo con reciclaxe, ou, como neste caso, aproveitamento exhaustivo de recursos. O que ten o feísmo é o seu carácter dificilmente reversible. Polo tanto este tendal ten un sentido económico en canto ó tempo e infraestructuras de tender. E non está feito de calquera maneira. É coidadoso quen tende (ou coidadosa), demóstrao ese xersei na percha (que vai camiño de se converter en vestido). E non só: hai tres pezas que, a falta de pinzas, que terían que ter unhas dimensións considerables (pinzas de batería por exemplo, pero logo quen prancha, eh?), enlázanse, anóanse polas mangas, así unha terma da outra caso de vento forte ou camión a toda velocidade.

E aínda ten máis utilidades. E non vai con retranca. A saber o que hai por ese portal para dentro que faga deste portal un tendal.

E velaquí temos a roupa falarmos do frío que vai. E moito. Non é roupa de traballar en oficina, senón no campo, nunha nave, nun reparto. Sen embargo non parece roupa de vello. Igual a nai, ela sí, maior, lava a roupa do fillo, que se cadra, tamén, inda é solteiro, e non moi novo.

Que ben acae aquí a expresión “pasar o ferro”. Talmente.

Os da RENFE non usan o tren I

E fan ben. Eles mellor ca ninguén saben do incómodo que é.

O tren da RENFE é para turistas. O tren non debe ser usado como medio de transporte con fins laborais nin persoais nin familiares que precisen a chegada a unha hora certa. Non porque non sexa puntual. Que o é. Porque cando hai obras non avisan de ningunha incidencia que poida demorar a chegada.  Perdón, avisan si, vai o revisor falando polos vagóns cando o retraso é xa sabido. Se reclamas dinche que non é culpa deles senón de quen fai as obras. Co que tres peguntas acoden á cabeza de máis de un. 1.- Eu a quen lle merquei o billete? Ou, quen se comprometeu a levarme a un sitio nunha hora dada? 2.- As obras que se fan no trazado ferroviario de Vigo a Compostela non son para o tren? 3.- Que raio terán no cerebro os que levan o tren en Francia que eses si avisan con antelación xa non de demoras, senón de posibles demoras? Será que os cerebros dos resposables da zona de Galicia foron os primeiros en fugarse deixando atrás ós corpos que tiñan adscritos? Ou do que fuxían era precisamente dos corpos que os contiñan?

Ou se cadra todo iso é debido á un concerto clandestino entre a RENFE e algún departamento de saúde que favoreza a mobilidade intra-estación-de-Renfe? Pois desta maneira abocan ós usuarios á acometer carreiras curtas a velocidade de sprint para chegar á hora ó traballo. Pero que carreiras, amiga, paga a pena madrugar na Coruña só para ver a xente decente correr como desalmados. Curioso: No traballo non vale que uses a resposta de Renfe de que a culpa é de quen fai as obras.

Por iso os da RENFE non usan o tren. Para non sofrer vendo o feos que son os trens con xente dentro.

O que tal lle farían a don Silvano se chega a caerlles nun seu tren (porque é deles)

Pero, iso si, que bonito é o tren! e que útil

BLOGME TENDAL LXXIX: Cempés

Tampouco os de terra teñen os cen contados!

BLOGME TENDAL LXXVIII: Unha serpe no tendal

Ou un dragón. Dun ollo só, iso si.

BLOGME TENDAL LXXVII: Que se lava aquí?

Si. Aquí que se lava? Por moito que laves… Cando fixen a foto lembreime da memoria. As cousas que se lavan e as manchas que non se van. Claro que chamarlles manchas… algunhas si, pero outras non. Nese mono están gravadas manchas que quen as fixo seguro que nin lembra onde as fixo nin lle merecen maior importancia. Normal, deus nos libre do contrario. As manchas hidrosolubles son as mais levadeiras, desaparecen axiña. As outras, as que quedan por non limpar a tempo, as que non habería xeito ningún de limpar… Agora ben, ter sentadoa óá propietarioa diante do mono, cun pitillo ou cunha infusión ou cas dúas, mirando para o mono e lembrando a orixe de cada mancha, a historia de cada mácula que lle foi dando ese apresto, a memoria de quen fixo cousas, mal ou ben, boas ou malas… Para mais dunha emoción daba: Aquel cliente estraño… aquela casa imposible… aquel gotelé… aquel balcón de forxado imposible de lixar… aquel andamio de escaleiras abaneantes… aquela clienta que gastaba ela pintura abondo para pintar a fachada… aqueles pinchos que puñan na casa de… aquel paisano que sentaba a mirar para nós como quen mira xogar ó tute… e outros aqueles con moito máis aquel que aqueloutra un chisco aquelar. Non quero poñerme nin soez nin sentimental, pero eu apúntome a unha conversa así cun viño nunha man e churrasco na outra.

BLOGME TENDAL LXXVI: Imposible que seque

Todo e nada son a mesma cousa. Velaquí están todas as prendas e todas arreboladas unhas nas outras. O vento, que non entende de matices e impulsa á promiscuidade textil. Sabas, alfombras, calcetíns, cuecas… non secan, engurran, estráganse, mánchanse contra a parede e collen cheiro a húmido. E non hai quen llo quite.

O do ramallo do lado, iso si que non o entendo.

Storytelling. First stop: Friol

Off I go! My first storytelling in english, for british people only. And after, wherever. Galician stories with good people: mermaids, whale hunters, potatoe eaters, gold coins, mouras, devils, pigs, normans…

Living, eating and killing and loving in bridges, rose bushes, spas, gorses…

From Norway to Constantinopla. From Vigo to Cangas by Carnota…

English translation of galician songs by Aubrie F.G. Bell.