BLOGME CXXXVIII: Tendal en sauna

blogme 138Ou tendal cocido. Dependedo da temperatura pode estar ben e pode non estar ben. Que chove, non se molla. Que vai calor, non seca: coce. A temperatura interior sube, o vapor de auga concéntrase dentro xerando unha sauna húmida que deixa a roupa mol. Seguro que non encoira, que é o risco que hai sempre cando secas ó sol directamente. Pero, non collerá olor?

Iso si, un profesional (ou unha). As pinzas, de ferretería para termar do plástico. E aínda han de estragalo se non as pon con coidado. Que o ferro vivo no plástico, rompe.

BLOGME CXXXVII: Tendal miúdo

blogme 137Hai moitas maneiras de facer as bogadas: de roupa branca, de cor, de la, de… Este é o primeiro que vexo de roupa miúda. Por tamaño é coherente, pero logo por temática xa non tanto. Calcetíns mesturados con bragas e suxeitadores… algo hai aí. Con algunhas prendas que debían estar soltas (camisón, camisola) a chaqueta debeu saír de estar a remollo. Técnicamente falando, o que máis me chama a atención é esa concentración de prendas íntimas. Non adoito ver tendais así, senón de unha, dúas, tres pezas lavadas ca delicadeza do lavado a man. Así que podemos concluír que esta chica despreocupada ten unha relación relaxada ca súa intimidade e é clienta de marcas baratas pero simpáticas. Entre o erotismo da lencería fina e a informalidade da lencería barata quedou ca última. Tamén o xeito de pinzar (acabo de inventar este verbo) é igualmente despreocupado e informal. Alá vai a pinza! Alá vai a roupa! Todo vai colgado pola metade e cunha pinza por prenda, mesmo o camisón (por riba cunha manga revirada) e a camisola. O lema é: “vai secar igual”. Só a chaqueta ten un trato personalizado. Esta muller sabe o que tende.

Vese que a muller é organizada e alegre. Organizada porque fai bogadas coma esta, alegre porque que festa de cores! Moza de terraza para tomar algo ou ver as estrelas, non creo que lle apeteza quedar para ler. E débenlle gustar os xogos manuais (calceta, quebracabezas) porque tender así, unha pinza para cada prenda, é ter gañas de enredar (no sentido lúdico de enredar)

Con esa festa de calcetíns supoño que ha gastar calzado ata o nocello e non máis arriba, vestirá maiormente con saia, que máis ten se por debaixo ou por riba do xoello. E con esas cores non me dá para imaxinar a cara pero si o riso a boca aberta. E ca festa da outra roupa…

BLOGME TENDAL CXXXVI: Tendal desleixo

blogme 136

Ás veces, facer as cousas mal dá mais traballo que facelas ben. Para tender esta roupa tivo que ir varias veces ó tendal, e foi poñendo a roupa consonte lle cadrou. Foi á lavadora cando rematou de lavar, colleu a roupa que lle colleu na man e tendeuna como lle cadrou segundo lle quedaran as pinza nas cordas da anterior vogada. E foi facendo viaxes así ata rematar. Dúas viaxes mínimo, máximo tres, bótolle.

E queda este desleixo. Cantos calcetíns non perderá este home, porque é home, non hai dúbida, e vive só. Un calcetín aquí e o outro na quinta pinza. Iso si, desleixado non é que criterio ten, algo claro ten no mundo: O xeito de tender os pantalóns, o mesmo para os dous, delata que decidíu que a roupa non lle preocupa nin como tendela.

Empezamos por un nugallán e acabamos cun home a xeito.

BLOGME TENDAL CXXXV: Tendal de froitas

blogme 135Todo é comida. As árbores pola froita que dan e a roupa pola que apañan. Polo sitio onde está o tendal, ten pinta de ser roupa de percebeiro/a. Tamén pode ser de surfeiro/a, pero de primeiras, a cabeza foime ó percebe. Tanta roupa xunta…

Árbores que dan percebeiros/as. Boa froita. Dura por moi madura que estea. Flexible para ser boa, senón quen atura os embates do mar?

Supoño que todo saberá ben, a froita apañada pola man e o percebe arrabuñado pola man. Mesturarán sabores na boca e prestarán por igual. Como dicía Lito, mariñeiro de Aguiño ás súas netas: “Non hai mellor pan que o que se gaña pola propia man”

BLOGME TENDAL CXXXI: Tendal caducifolio

blogme 134Se fosen árbore, os tendais serían caducifolias. Todo ten o seu lado escuro e unha foto só non abonda para amosar a súa complexidade. É como todo: onde hai vida todo se transforma, e onde non, todo aprodrece.

Fondos inhabitados de patios de luces, recantos de rúas non pisados, tellados que non se sabe se cubren ou agochan. E velaí están os restos de tendais caducifolios. Follas que ninguén añora: calcetíns desemparellados e emparellados, trapos de cociña, teas que en vida foron algo e agora están apegoñadas contra a forma da uralita plástica.

Tan malas foron en vida estas prendas que non mereceron un rescate? Unha cana india que se corta de balde, unha cana de pescar que se pide prestada…

Esas  pinzas que converten o tellado nun camposanto de soldados caídos no cumprimento do seu deber, malmandadas por mans irresponsables  e desleixadas. Pinzas sobran como tropa nas guerras.

Os tendais son árbores caducifolias onde agroman follas repetidas, aínda que algunhas son abandoadas xustamente no abandono. Suxo e triste

BLOGME TENDAL CXXXIII: Xente de orde

blogme 133Xente de orde con moito que facer. Non se pode deixar nada a medias que dá máis traballo deixalo para despois que rematalo de vez. Por iso esta (raro que fose “este”) remata a comida e xa arranxa a cociña (ou toca o piano, que di a miña nai cando lava a louza). E remata limpando e sacudindo a alfombra (esa cousa da que habería que facer un estudo sobre a súa utilidade real), o mandil (que tivo que ser un agasallo; ninguén que traballa na cociña merca un mandil que poña “la cocina”) e as luvas. E xa queda todo arranxado e limpo para a seguinte comida.

Xente de orde e xente de ben.

BLOGME TENDAL CXXXII: Para aprender a contar

blogme 132Uni doni teni catoni

quina quinata intemerata rei estatua

pedro xil rompeu o candil

candil candón conta ben que vinte son