BLOGME TENDAL CXXIV: Ex-tendal

blogme 124

Síndrome de Ex-tendal: Famosa doenza que afecta a quen sabe aprezar a beleza do cotián. Mesmo neste está a beleza do que foi e foi coidadosamente tendido. Este tendal fala con voz cansa e gastada. Apoiada neses soportes en madeira feitos pola lóxica dos tempos, non por sentido da decoración; con tantos fíos que deixan ver a roupa dunha familia numerosa que marchou, que foi marchando, se cadra cumprindo o dito aquel de “unha nai coida cen fillos pero cen fillos non coidan unha nai”. O tendal foise apagando a modiño, por iso quedan as … cordas? Non, arames cubertos en plástico. Quen os puxo non tendía, nin se tendía a súa roupa aí. Un tendal así o único que fai é resistir, ou esperar. Se cadra, o mesmo que a derradeira habitante da casa. Quen probablemente abandonada, xa marchou.

E queda o ex-tendal, sociable, falador se alguén quixese falar con el.

BLOGME TENDAL CXXIII: Tendal bestial

blogme 123Coitados! Coitadas das orellas víctimas do pinzing, especialmente o boneco en azul, pinzado por unha orella só, máis que a secar (enxugar, que diría a gaelga fetén) está castigado. Non quería ir á auga, pero quen lava enganchoupola orella e levouno a rastras, meteuno na lavadora e aínda o ten pola orella no tendedeiro. Crueldade!

Eses coitados bichiños a dar voltas reviravoltas na lavadora, enchoupándose en auga que non queren nin fría nin quente. Que fixeron eles para mereceren este maltrato? Só xogaron ó que lles mandaban xogar, só se deixaron estar onde os poñían. Tan mandadiños e agora este castigo. Non hai misericordia na humana xente! E por riba non se valora o seu papel como limpadores de chans, mesas e troneiras e queixos de criaturas en idade de medrar. Estamos tan afeitos a velos nas mans, nos colos, durmindo e facendo compañía á xente miúda da casa…

Pero outra incógnita é: Por que os colgan de cu? Castigados contra a parede? que mal fixeron?

E os cables de abaixo, para saltar a comba

BLOGME TENDAL CXXII: Tendal rideiro

blogme 122É muller. Vive soa. Forte, pero: “quen as quere fracas habendo mulleres?” dicía un meu parroquiano diante da do Caravillas, mirando pasar ás mozas da banda de música tocando na procesión, proporcionais cada unha ó seu instrumento, fixándose el na que tocaba o bombo.
E non sei máis dela, nin o preciso. Entroume a vontade de procurar polo portal, polo piso, e timbrar e convidala a un café, un té, un gintonic, un chopiño, unha botella… pra compartir con ela eses tres risos pendurados do tendal. Velaí esa roupa que ri, desinhibida, gargallada sonora e aberta, impúdica, espontánea e despreocupada.
Así ri a roupa, así ri quen a tende.

Actuación en Portonovo, sábado 29 de marzo ás 23:30

Aquí, na “Casa Vella de Miro Pereira”, que antes levou varios locais e sempre quixo ben ós artistas e á xente. Alimenta ben ó público antes da actuación, que come e bebe co que se fai un quencemento mandibular que predispón á risa. Esa espero levala eu, aprendéndovos a conducir, entre outras cousas. Vémonos alí

 

 

 

BLOGME TENDAL CXXI: Maceteiro

blogme 121Cada quen que imaxine o que queira

BLOGME TENDAL CXX: Tendal automático

blogme 120

Tendal automático

Temos moitas rutinas ca roupa. Hai quen ten a rutina automática de deixala sempre arranxadiña no seu sitio e hai quen ten xusto a contraria.

Esta muller (porque non creo que chegue á casa e, nada máis entrar pola porta, o home lle colla a roupa e a tenda, e se é así: gloria a el e gloria a ela) chega da piscina ca roupa na bolsa, entra en casa e, automáticamente, co impulso de pechar a porta achégase xa á xanela e abre a bolsa e vai sacando a roupa e vaina poñendo a tender: primeiro a roupa de baño e ó final a toalla, que máis é de praia que de piscina. Case me atrevo a imaxinar como ten a roupa na bolsa: a toalla dobrada e na última dobrada pon a roupa de baño no medio, sempre mollada por mais que a escorras.

Sen pasar pola lavadora, pra que? Aínda se fose da praia que vén con areas… pero da piscina? Hai xente moi melindrosa con isto. Tamén as gafas? Si, tamén as gafas, porque cando estea todo seco xa pos todo xunto e preparado para ir o día seguinte á piscina sen deixar nada atrás: Esta muller vai decote á piscina. Sen dúbida.

Así que, xa postos, imaxino a casa por dentro: limpa, ordeada, sen nada fóra do sitio alén de algunha revista descadrada cas que teña embaixo. A cociña arrombada e non só, tamén os armarios da cociña, os caixóns dos cubertos grandes que sempre son un respiro para o caos e a casualidade. Vós non o sabedes pero eu si: esa xanela dá a un norte especialmente escuro e frío. Esa planta aí é embaixadora das que hai dentro. A casa está moi ordenada, pero bonita. Pode ser unha teimuda a quen lle amole que lle descadres as cousas.Igual o sinal de prohibido non o puxo o concello senón o azar. E como se vive cunha persoa así? E el vivirá soa?

Ela debe ter automatizados os ritos da orde e da limpeza, algo tan pouco masculino. Porque hai homes que cando limpamos a casa, mais que unha limpeza, facemos unha reforma.

Hai ritos, hai rutinas e hai automatismos.

BLOGME TENDAL CXIX: Tendal tirolina

blogme 119

Tendal tirolina

Que non se trata só de secala. Si, nós poñemos a roupa a tender, a secar e marchamos á nosa vida, pero… e a roupa? Que fai a roupa tanto tempo no tendal, ó sol, ó ventimperio? Ou peor aínda: e se levan mal ca roupa do lado? Como aturas o tempo de secar con alguén que che está pringando ca súa humidade? Hai xente moi pegañenta á hora de poñer a roupa a secar, aínda que estea probado que así seca mal. Hai xente, pola contra, moi distante, unha prenda aquí e outra no quinto carallo, e que fai a roupa, como fala das súas cousas? Ós berros?

Aplaudo a esta persoa que converteu o tendedeiro en tirolina, que colga o vestido en percha e con todas as medidas de seguridade (pinzas na percha). Así o vestido pode tirarse pola tirolina arriba e abaixo: Non se aburre e seca mellor.